نوای پاییزی

ترا من چشم در راهم شباهنگام

که می گیرند در شاخ " تلاجن" سایه ها رنگ سیاهی
وزان دلخستگانت راست اندوهی فراهم

ترا من چشم در راهم شباهنگام.

در آندم که بر جا دره ها چون مرده ماران خفتگانند

در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام

گرم یاد آوری یا نه

من از یادت نمی کاهم

ترا من چشم در راهم شباهنگام

 قطار رفته ایستاده‌ام و همچنان به  زینه ‌های ایستگاه رفته تكیه داده‌ام.

پاییز را دوست دارم.  فصل شاعرانه ها و فصل تنهایی ها من!

فصل که مرا بیاد روزهای می اندازد که با تو در هوای سرد پاییزی قدم می زدم و برگ های زرد پاییزی

 مانند امید های نا تمام من در زیر پاهای تو از بین می رفت.

و کاش امتداد لحظه تکرار با تو بودن بود. بی تو بودن را برای با تو بودن دوست دارم.